Stany
2026
cykl fotografii cyfrowych, obiekt (stal, mosiądz)
Galeria CKiS Wieża ciśnień w Koninie
Prezentowane prace powstały jako realizacje site-specific, w bezpośrednim odniesieniu do przestrzeni Galerii Wieża Ciśnień w Koninie, w ramach wystawy Trzy stany, stworzonej wspólnie z Ewą Zarzycką i Sophie Jocz, inaugurującej otwarcie galerii po remoncie. Wystawa stała się miejscem spotkania odmiennego spojrzenia artystycznego i różnych pokoleń, konfrontujących własne praktyki z historią miejsca, jego architekturą i potencjałem narracyjnym.
Cykl fotografii Shelter odnosi się do potencjalnego, warownego i obronnego charakteru wieży ciśnień. Prace te nie tyle dokumentują przestrzeń, co eksplorują sytuację artystek i artystów funkcjonujących w galerii jako potencjalnego miejsca schronienia. Pojawia się pytanie: czy instytucja sztuki może pełnić funkcję ochronną, czy pozostaje wyłącznie symboliczną projekcją bezpieczeństwa?
Instalacja Feniks rozwija tę refleksję, podejmując ideę odrodzenia miejsca. Konstrukcja balansuje pomiędzy klatką a zbrojeniem wieży, wyznaczając objętość, której nie domyka, pozostawiając przestrzeń otwartą i nieokreśloną. W jej wnętrzu spoczywa mosiężne serce, osadzone na pryzmie popiołu - nagie i bezbronne, stanowiące metaforyczne serce miejsca, bytujące wyłącznie dzięki obecności ludzi i sztuki, które nadają mu sens i formę.
2026
cykl fotografii cyfrowych, obiekt (stal, mosiądz)
Galeria CKiS Wieża ciśnień w Koninie
Prezentowane prace powstały jako realizacje site-specific, w bezpośrednim odniesieniu do przestrzeni Galerii Wieża Ciśnień w Koninie, w ramach wystawy Trzy stany, stworzonej wspólnie z Ewą Zarzycką i Sophie Jocz, inaugurującej otwarcie galerii po remoncie. Wystawa stała się miejscem spotkania odmiennego spojrzenia artystycznego i różnych pokoleń, konfrontujących własne praktyki z historią miejsca, jego architekturą i potencjałem narracyjnym.
Cykl fotografii Shelter odnosi się do potencjalnego, warownego i obronnego charakteru wieży ciśnień. Prace te nie tyle dokumentują przestrzeń, co eksplorują sytuację artystek i artystów funkcjonujących w galerii jako potencjalnego miejsca schronienia. Pojawia się pytanie: czy instytucja sztuki może pełnić funkcję ochronną, czy pozostaje wyłącznie symboliczną projekcją bezpieczeństwa?
Instalacja Feniks rozwija tę refleksję, podejmując ideę odrodzenia miejsca. Konstrukcja balansuje pomiędzy klatką a zbrojeniem wieży, wyznaczając objętość, której nie domyka, pozostawiając przestrzeń otwartą i nieokreśloną. W jej wnętrzu spoczywa mosiężne serce, osadzone na pryzmie popiołu - nagie i bezbronne, stanowiące metaforyczne serce miejsca, bytujące wyłącznie dzięki obecności ludzi i sztuki, które nadają mu sens i formę.
- States
2026
series of digital photographs, object (steel, brass)
Gallery CKiS Water Tower in Konin
The presented works were created as site-specific realizations, directly responding to the space of the Water Tower Gallery in Konin, as part of the exhibition Trzy stany, organized together with Ewa Zarzycka and Sophie Jocz, inaugurating the reopening of the gallery after renovation. The exhibition became a meeting point for diverse artistic perspectives and generations, confronting their practices with the history of the place, its architecture, and its narrative potential.
The photographic series Shelter refers to the tower’s potential defensive and fortified character. These works do not merely document the space but explore the situation of women and male artists operating in the gallery as a potential place of refuge. The question arises: can an art institution truly serve a protective function, or does it remain solely a symbolic projection of safety?
The installation Feniks extends this reflection, engaging with the idea of the site’s rebirth. The structure balances between the cage and the tower’s reinforcement, defining a volume without enclosing it, leaving the space open and indeterminate. Inside rests a brass heart, placed on a pyre of ashes - naked and defenseless, forming the metaphorical heart of the place, existing solely through the presence of people and art, which give it meaning and form.
f/p: Marcin Derda
Na niebie zabrakło gwiazd
2025
performance
Festiwal Ery Kosmicznej – Oleśnica
Performance zrealizowałem w ramach Festiwalu Ery Kosmicznej w Oleśnicy. Punktem wyjścia był dla mnie Pomnik Ery Kosmicznej autorstwa Jerzego Boronia, powstały w 1969 roku - symbolizuje utopijny podbój kosmosu. Pomnik nawiązuje do historycznych wydarzeń eksploracji kosmosu; dnia 12 kwietnia 1961 roku z terenu Związku Radzieckiego wyruszył na zwycięski podbój przestworzy pierwszy człowiek - Jurij Gagarin.
W performansie wprowadzam do miasta sztuczną gwiazdę - świetlny obiekt, który staje się przewodnikiem. Prowadzę widzów od pomnika przez ulice Oleśnicy, tworząc rytm wspólnego przemieszczania się - rodzaj symbolicznej pielgrzymki, w której doświadczenie bycia prowadzonym splata się z potrzebą podążania za znakiem.
Sztuczna gwiazda odwołuje się do gwiazd przewodnich, od wieków wskazujących drogę podróżnym. W kontekście tytułu Na niebie zabrakło gwiazd jej obecność próbuje zastąpić utracone punkty orientacyjne - nie tylko w sensie dosłownym, ale i symbolicznym. Światło, które prowadzę, staje się markerem naszej wspólnej drogi, pytaniem o kierunek, o to, co pozostaje, gdy niebo milknie.
2025
performance
Festiwal Ery Kosmicznej – Oleśnica
Performance zrealizowałem w ramach Festiwalu Ery Kosmicznej w Oleśnicy. Punktem wyjścia był dla mnie Pomnik Ery Kosmicznej autorstwa Jerzego Boronia, powstały w 1969 roku - symbolizuje utopijny podbój kosmosu. Pomnik nawiązuje do historycznych wydarzeń eksploracji kosmosu; dnia 12 kwietnia 1961 roku z terenu Związku Radzieckiego wyruszył na zwycięski podbój przestworzy pierwszy człowiek - Jurij Gagarin.
W performansie wprowadzam do miasta sztuczną gwiazdę - świetlny obiekt, który staje się przewodnikiem. Prowadzę widzów od pomnika przez ulice Oleśnicy, tworząc rytm wspólnego przemieszczania się - rodzaj symbolicznej pielgrzymki, w której doświadczenie bycia prowadzonym splata się z potrzebą podążania za znakiem.
Sztuczna gwiazda odwołuje się do gwiazd przewodnich, od wieków wskazujących drogę podróżnym. W kontekście tytułu Na niebie zabrakło gwiazd jej obecność próbuje zastąpić utracone punkty orientacyjne - nie tylko w sensie dosłownym, ale i symbolicznym. Światło, które prowadzę, staje się markerem naszej wspólnej drogi, pytaniem o kierunek, o to, co pozostaje, gdy niebo milknie.
- The Sky Has Run Out of Stars
2025
performance
Space Age Festival – Oleśnica
I realized this performance as part of the Era of Space Festival in Oleśnica. My starting point was the Era of Space Monument by Jerzy Boroń, created in 1969 - a symbol of the utopian conquest of space. The monument refers to historical events in space exploration; on April 12, 1961, the first human being, Yuri Gagarin, set out from the Soviet Union on a victorious journey into the skies.
In the performance, I introduce an artificial star into the city - a luminous object that becomes a guide. I lead the audience from the monument through the streets of Oleśnica, creating a rhythm of collective movement - a kind of symbolic pilgrimage, in which the experience of being led intertwines with the need to follow a sign.
The artificial star references the guiding stars that have for centuries shown the way to travelers. In the context of the title There Were No Stars in the Sky, its presence attempts to replace lost points of orientation - not only in a literal sense but also symbolically. The light I carry becomes a marker of our shared path, a question of direction, and a reflection on what remains when the sky falls silent.
f/p: Katerina Kouzmitcheva
23:59
2025
instalacja wideo, 12 kanałowe wideo w pętli, konstrukcja stalowa
BWA Wrocław Główny
W instalacji zatytułowanej 23:59 podejmuję próbę wizualnego badania cykliczności czasu oraz jego punktów granicznych. Figura ostatniej minuty podkreśla nietrwałość i skończoność procesu, ujawniając napięcie między odliczaniem a zakończeniem. Minuta przed północą jest momentem wyjątkowym, obciążonym symboliką przejścia, intensywnie przeżywanym i istotnym kulturowo, co potwierdza sylwestrowe oczekiwanie. Jednym z przykładów jest przełom milenijny, który ukazuje, jak mocno symbolika dat granicznych determinuje ludzkie emocje.
Materiał found footage stał się dla mnie narzędziem budowania opowieści o paradoksie czasu. Punktem wyjścia była idea pokazania minuty, zmontowanej z wielu fragmentów filmów akcji, w których pojawia się motyw zegara odliczającego sekundy do wybuchu. W kolejnym etapie praca przekształciła się w wielowymiarową konstrukcję, w której zwielokrotnione ekrany tworzą audiowizualny organizm „bombardujący czasem” i podważający jego linearną logikę. Telewizory o różnych rozmiarach, umieszczone na rusztowaniach, budują przestrzenny labirynt zawieszony jednocześnie w czasie i poza nim.
Instalacja odnosi się również do postrzegania czasu jako narzędzia opresji i kontroli w kapitalizmie. Odnoszę się do analizy Marka Fishera, według którego realizm kapitalistyczny utrwala przekonanie o braku alternatywy dla istniejącego porządku. Jego diagnoza pokazuje sposób, w jaki współczesny kapitalizm przenika struktury codzienności, polityki i kultury, kształtując nasze sposoby myślenia i odczuwania.
Motyw wybuchu bomby funkcjonuje w mojej pracy jako metafora nagłych, przełomowych zmian zachodzących zarówno w życiu jednostek, jak i całych społeczeństw. Symbolizuje destrukcję dotychczasowego porządku oraz konieczność rekonfiguracji rzeczywistości. Może prowadzić do chaosu lub otwierać możliwość kreacji nowych struktur.
2025
instalacja wideo, 12 kanałowe wideo w pętli, konstrukcja stalowa
BWA Wrocław Główny
W instalacji zatytułowanej 23:59 podejmuję próbę wizualnego badania cykliczności czasu oraz jego punktów granicznych. Figura ostatniej minuty podkreśla nietrwałość i skończoność procesu, ujawniając napięcie między odliczaniem a zakończeniem. Minuta przed północą jest momentem wyjątkowym, obciążonym symboliką przejścia, intensywnie przeżywanym i istotnym kulturowo, co potwierdza sylwestrowe oczekiwanie. Jednym z przykładów jest przełom milenijny, który ukazuje, jak mocno symbolika dat granicznych determinuje ludzkie emocje.
Materiał found footage stał się dla mnie narzędziem budowania opowieści o paradoksie czasu. Punktem wyjścia była idea pokazania minuty, zmontowanej z wielu fragmentów filmów akcji, w których pojawia się motyw zegara odliczającego sekundy do wybuchu. W kolejnym etapie praca przekształciła się w wielowymiarową konstrukcję, w której zwielokrotnione ekrany tworzą audiowizualny organizm „bombardujący czasem” i podważający jego linearną logikę. Telewizory o różnych rozmiarach, umieszczone na rusztowaniach, budują przestrzenny labirynt zawieszony jednocześnie w czasie i poza nim.
Instalacja odnosi się również do postrzegania czasu jako narzędzia opresji i kontroli w kapitalizmie. Odnoszę się do analizy Marka Fishera, według którego realizm kapitalistyczny utrwala przekonanie o braku alternatywy dla istniejącego porządku. Jego diagnoza pokazuje sposób, w jaki współczesny kapitalizm przenika struktury codzienności, polityki i kultury, kształtując nasze sposoby myślenia i odczuwania.
Motyw wybuchu bomby funkcjonuje w mojej pracy jako metafora nagłych, przełomowych zmian zachodzących zarówno w życiu jednostek, jak i całych społeczeństw. Symbolizuje destrukcję dotychczasowego porządku oraz konieczność rekonfiguracji rzeczywistości. Może prowadzić do chaosu lub otwierać możliwość kreacji nowych struktur.
- 23:59
2025
video installation, 12-channel video loop, steel structure
BWA Wrocław Main
In the installation titled 23:59, I undertake a visual investigation into the cyclicality of time and its boundary points. The figure of the final minute emphasizes the transience and finitude of the process, revealing a tension between countdown and completion. The minute before midnight is an exceptional moment, charged with the symbolism of transition, intensely experienced and culturally significant, as evidenced by New Year’s Eve anticipation. One example is the turn of the millennium, which demonstrates how strongly the symbolism of temporal thresholds shapes human emotions.
Found footage serves here as a tool for constructing a narrative about the paradox of time. The point of departure was the idea of a minute assembled from numerous fragments of action films, in which the motif of a clock counting down to an explosion appears. In the next stage, the work evolved into a multidimensional structure in which multiplied screens form an audiovisual organism “bombarding with time” and undermining its linear logic. Televisions of various sizes, placed on scaffolding, construct a spatial labyrinth suspended both in time and beyond it.
The installation also addresses the perception of time as a tool of oppression and control within capitalism. I refer to the analysis of Mark Fisher, according to whom capitalist realism reinforces the belief that there is no alternative to the existing order. His diagnosis reveals how contemporary capitalism permeates the structures of everyday life, politics, and culture, shaping our ways of thinking and feeling.
The motif of a bomb explosion functions in my work as a metaphor for sudden, transformative shifts occurring both in individual lives and across entire societies. It symbolizes the destruction of the existing order and the necessity of reconfiguring reality. It may lead to chaos or open up the possibility of creating new structures.
f/p: Adrian Janisio
Horyzont
2025
5 kanałowa animacja w pętli 0’59’’, ekrany smartfonów
Galeria Entropia – Wrocław
Horyzont przybrał formę pulsującego ciągu słów w kolorze czerwonym, poprzez zastosowanie migotliwej animacji nawiązującej w estetyce do zegarków elektronicznych, prowadząc jednocześnie dialog z instalacją pt. 23:59. Do jej realizacji wykorzystałem 5 smartfonów, których kontury właściwie znikają w wyciemnionej pustej sali Wrocławskiej Galerii Entropia w całości poświęconej ekspozycji, która jednocześnie stanowi jej dopełnienie.
Moim celem było postawienie widza twarzą w twarz (dosłownie i w przenośni) z uciekającym życiem i zbliżającą się śmiercią i pozostawienia go z pytaniem - jak szybko płynie czas?
2025
5 kanałowa animacja w pętli 0’59’’, ekrany smartfonów
Galeria Entropia – Wrocław
Horyzont przybrał formę pulsującego ciągu słów w kolorze czerwonym, poprzez zastosowanie migotliwej animacji nawiązującej w estetyce do zegarków elektronicznych, prowadząc jednocześnie dialog z instalacją pt. 23:59. Do jej realizacji wykorzystałem 5 smartfonów, których kontury właściwie znikają w wyciemnionej pustej sali Wrocławskiej Galerii Entropia w całości poświęconej ekspozycji, która jednocześnie stanowi jej dopełnienie.
Moim celem było postawienie widza twarzą w twarz (dosłownie i w przenośni) z uciekającym życiem i zbliżającą się śmiercią i pozostawienia go z pytaniem - jak szybko płynie czas?
- Horizon
2025
5-channel looped animation 0’59’’, smartphone screens
Entropia Gallery – Wrocław
Horizon takes the form of a pulsating sequence of red words, created using a flickering animation that aesthetically references digital watch displays, while simultaneously entering into a dialogue with the installation titled 23:59. The work is presented on five smartphones, whose outlines almost disappear in the darkened, empty space of Wrocław’s Entropia Gallery — a space entirely dedicated to the exhibition, of which this piece is an integral part.
My aim was to confront the viewer — both literally and metaphorically — with the notion of life slipping away and death approaching, leaving them with a simple yet profound question: How fast does time flow?
f/p: Adrian Janisio
2025
performance
Festiwal Sztuki Aktywnej – Kierunek Performance
Galeria CKiS Wieża ciśnień w Koninie
- Who is sowing a storm?
2025
performance
Active Art Festival - Direction of Performance
Gallery CKiS Water Tower in Konin
f/p: Michał Pietrzak
2025
performance
IV Międzyuczelniany Przegląd Performance AKTOMAR – Teatr KTO
Kraków
- Hibrid
2025
performance
IV Intercollegiate AKTOMAR Performance Review - KTO Theatre
Krakow
f/p: Michał Pietrzak
2024
performance
Skanowanie Ewy Zarzyckiej – Pawilon czterech kopuł
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
performance
Scanning Ewa Zarzycka – Pavilion of the Four Domes
National Museum in Wroclaw
f/p: Jarosław Słomski
Schwanengesang
2024
wideo w pętli, 00’15’’
kościół poewangelicki w Goszczu
Praca Shwanengesang (Łabędzi śpiew) została zrealizowana w przestrzeni XVIII wiecznego rokokowego kompleksu pałacowego w Goszczu. Nawiązuje do historii miejsca oraz ostatniego właściciela majątku Henricha von Reichenbacha, który szczególną miłością darzył mieszkające w parkowych stawach łabędzie. Zabicie przez członka rodziny królewskiej jednego z nich spowodowało decyzję Reichenbacha o całkowitym zakazie polowań i zlikwidowaniu domku myśliwskiego. Praca została stworzona do przestrzeni sklepienia chóru Kościoła poewangelickiego, który należy do kompleksu pałacowego. Tytuł został zaczerpnięty ze zbioru pieśni skomponowanych przez Franza Schuberta w 1828 roku, którego fragment utworu został wykorzystany jako warstwa dźwiękowa pracy.
2024
wideo w pętli, 00’15’’
kościół poewangelicki w Goszczu
Praca Shwanengesang (Łabędzi śpiew) została zrealizowana w przestrzeni XVIII wiecznego rokokowego kompleksu pałacowego w Goszczu. Nawiązuje do historii miejsca oraz ostatniego właściciela majątku Henricha von Reichenbacha, który szczególną miłością darzył mieszkające w parkowych stawach łabędzie. Zabicie przez członka rodziny królewskiej jednego z nich spowodowało decyzję Reichenbacha o całkowitym zakazie polowań i zlikwidowaniu domku myśliwskiego. Praca została stworzona do przestrzeni sklepienia chóru Kościoła poewangelickiego, który należy do kompleksu pałacowego. Tytuł został zaczerpnięty ze zbioru pieśni skomponowanych przez Franza Schuberta w 1828 roku, którego fragment utworu został wykorzystany jako warstwa dźwiękowa pracy.
Schwanengesang
2024
video loop, 00'15''
post-evangelical church in Goszcz
The work Shwanengesang (The swan song) was realized in the space of the 18th century rococo palace complex in Goszcz. It refers to the history of the place and the last owner of the estate, Henrich von Reichenbach, who had a special love for the swans living in the park's ponds. The killing of one of them by a member of the royal family resulted in Reichenbach's decision to ban hunting altogether and liquidate the hunting lodge. The work was created for the space of the choir vault of the post-evangelical church, which belongs to the palace complex. The title was taken from a collection of songs composed by Franz Schubert in 1828, an excerpt of which was used as the work's sound layer.
2024
video loop, 00'15''
post-evangelical church in Goszcz
The work Shwanengesang (The swan song) was realized in the space of the 18th century rococo palace complex in Goszcz. It refers to the history of the place and the last owner of the estate, Henrich von Reichenbach, who had a special love for the swans living in the park's ponds. The killing of one of them by a member of the royal family resulted in Reichenbach's decision to ban hunting altogether and liquidate the hunting lodge. The work was created for the space of the choir vault of the post-evangelical church, which belongs to the palace complex. The title was taken from a collection of songs composed by Franz Schubert in 1828, an excerpt of which was used as the work's sound layer.
f/p: Tomasz Drewicz
Wewnątrz świata
2024
performance, dokumentacja wideo
Festival Now we fall horizontally – Midway Gallery
Boston (USA)
Gumowa piłka z rysunkiem globusa, szczelnie oplata moja głowę i stopniowo napełnia się szkodliwym dwutlenkiem węgla, wdmuchiwanym przeze mnie oraz towarzyszące mi osoby.
Performancem zrealizowany w Bostonie (USA) nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego próbuję zwrócić uwagę na wzrost zawartości dwutlenku węgla w powietrzu, co bezpośrednio przyczynia się do globalnego ocieplenia. Stany Zjednoczone są drugim co do wielkości po Chinach emitentem CO2 z całkowitą emisją dwutlenku węgla wynoszącą 5057 milionów ton rocznie.
2024
performance, dokumentacja wideo
Festival Now we fall horizontally – Midway Gallery
Boston (USA)
Gumowa piłka z rysunkiem globusa, szczelnie oplata moja głowę i stopniowo napełnia się szkodliwym dwutlenkiem węgla, wdmuchiwanym przeze mnie oraz towarzyszące mi osoby.
Performancem zrealizowany w Bostonie (USA) nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego próbuję zwrócić uwagę na wzrost zawartości dwutlenku węgla w powietrzu, co bezpośrednio przyczynia się do globalnego ocieplenia. Stany Zjednoczone są drugim co do wielkości po Chinach emitentem CO2 z całkowitą emisją dwutlenku węgla wynoszącą 5057 milionów ton rocznie.
Inside the world
2024
performance, video documentation
Festival Now we fall horizontally – Midway Gallery
Boston (USA)
A rubber ball with a drawing of a globe tightly wraps around my head and gradually fills with harmful carbon dioxide, blown in by me and the people accompanying me.
Performancem made in Boston (USA) on the shores of the Atlantic Ocean, I try to draw attention to the increase of carbon dioxide in the air, which directly contributes to global warming. The United States is the second largest CO2 emitter after China with total carbon dioxide emissions of 5057 million tons per year.
2024
performance, video documentation
Festival Now we fall horizontally – Midway Gallery
Boston (USA)
A rubber ball with a drawing of a globe tightly wraps around my head and gradually fills with harmful carbon dioxide, blown in by me and the people accompanying me.
Performancem made in Boston (USA) on the shores of the Atlantic Ocean, I try to draw attention to the increase of carbon dioxide in the air, which directly contributes to global warming. The United States is the second largest CO2 emitter after China with total carbon dioxide emissions of 5057 million tons per year.
f/p: Jagoda Opania, Jarosław Słomski
2024
obiekt, stal, płótno, popiół
310cm x 60cm x 30cm
- Black Sun
2024
object, steel, canvas, ash
310cm x 60cm x 30cm
f/p: Marcin Derda